یک نوشت

سلام. امیدوارم سلامت باشید.

من همیشه وقتی وبلاگ نویسی را در یک وبلاگ جدید تجربه می کنم ، عادت دارم که از خودم ، علایقم و سوابق وبلاگ نویسیم بنویسم. اما این دفعه خلاف این عادت عمل می کنم. در این وبلاگ کاملا ناشناس هستم تا هر چه که خواستم اعم از دل نوشت ، داستان ، ایده و . . . بنویسم. دلیل این تمایلم به ناشناس ماندن این است که دوستان من از ارادت من به جناب اینترنت باخبرند و ممکن است که در وبگردی هایشان به این وبلاگ برخورد کنند و همه چیز خراب شود. مخصوصا موقعی که این وبلاگ در وبلاگستان جا باز کند و بیننده پیدا کند. ترجیح می دهم که همین جا این پست را تمام کنم. شاید بعده ها این پست را هم پاک کنم. خدانگهدار